Mijn ervaring chatcoachen
08-07-2010 @ 13:00 posted by Brigitte Fermont - Ceelina Janmaat
Horen, zien en zwijgen versus lezen, voelen en schrijven!
Als relatie- en gezinstherapeut ben ik gewend om face-to-face te werken met mijn cliënten. In mijn opleiding wordt het eigenlijk als onmogelijk geacht om een goede therapeutische sessie te hebben zonder de fysieke aanwezigheid van je cliënt(en). Juist de non-verbale interactie tussen koppels of gezinsleden geeft veel waardevolle informatie. Daarom was het nu een uitdaging om eens zelf mee te mogen maken hoe een sessie met een chatcoach verloopt.
Mijn ex-collega, Ceelina Janmaat, is coach bij CMJ Coaching & Counseling en zij stelde voor om samen eens ‘n sessie in te plannen.
Inmiddels hebben we 2 sessies gehad en heeft mijn mening over deze manier van werken een andere wending gekregen.
Er is een groot verschil tussen de therapeutische sessies die ikzelf gewend ben te geven en deze vorm van coachen, waarbij de coach niet zichtbaar en hoorbaar aanwezig is. Er werd dus iets anders van mijn zintuigen gevraagd dan ik gewend was. Dit heeft een effect op de manier waarop gedachten geordend worden en de manier waarop je jezelf kunt uiten.
De eerste chatsessie was apart omdat er bij mij nog geen duidelijk beeld was over het verloop van zo’n sessie. Hooguit een verwachting, maar niet meer dan dat.
Op de afgesproken tijd zat ik achter mijn pc te wachten tot de sessie zou beginnen. In die eerste minuten gingen er nog allerlei gedachten door mijn hoofd. Waar zal ik het over hebben? Gaat dit wel werken voor mij? Is dit alleen bedoeld voor werkgerelateerde problematiek of zal ik een meer persoonlijk dilemma voorleggen?
Vanaf het eerste moment dat Ceelina begon te typen vielen die vragen weg. Ik had een duidelijke hulpvraag en daar zijn we mee verder gegaan. Opvallend vond ik de kwetsbare momenten tijdens het contact, de momenten van diepere reflectie waarbij de emoties naar boven komen. Tegelijkertijd werd ik gedwongen om te typen en daardoor gebruik te maken van een ander deel van mijn brein dat meer cognitief ingesteld is. De balans tussen emotie en ratio was daardoor goed in balans en dat komt de gespreksvoering, hier heet het “chatten”, ten goede. Dit staat tegenover de (soms) heftige emoties die ik in mijn praktijk zie en waar op dat moment eerst aandacht aan besteed moet worden.
Bij de 2de sessie wist ik inmiddels wat ik kon verwachten. Dit maakte het ook makkelijker om vooraf nog eens na te denken over mijn hulpvraag en deze aan te passen. Het uur dat gereserveerd was, vloog voorbij. Ook nu weer het prettige gevoel van een juiste balans tussen dieper liggende gevoelens en de realiteit van alle dag. Ik zat op mijn werk met mijn coach te chatten en dan is het prettig als je na de sessie weer verder kan gaan met je werkzaamheden!
In mijn geval was het natuurlijk zo dat ik mijn coach ken, maar ik kan me goed voorstellen dat mensen op zoek gaan naar een coach die anoniem is en blijft. Daar is deze methode zeer geschikt voor. Het creëert een bepaalde mate van afstand en dit kan een uiterst veilig gevoel geven. Wel vraag ik me af hoe deze coaches omgaan met bijvoorbeeld een meldingsplicht voor het geval je te maken krijgt met daders of slachtoffers van mishandeling of misbruik. Ook bij een vermoeden van psychiatrische problematiek lijkt het mij lastig om dit op tijd te signaleren en te zorgen voor goede verwijzing.
We moesten elkaar opnieuw leren kennen, nu als coach en coachee. Een nieuwe verbinding dus die verassend uitpakte.
Brigitte Fermont, Praktijk voor contextuele Begeleiding
www.familie-in-balans.nl
Ceelina Janmaat
http://www.cmjcoaching.nl/